yes, therapy helps!
Nauka uczenia się: co neuronauka mówi nam o nauce

Nauka uczenia się: co neuronauka mówi nam o nauce

Grudzień 4, 2022

Wszyscy wiemy, co to znaczy się uczyć, ale czasami trudno jest nam nauczyć się uczyć lub nauczyć się uczyć. Do tego w ostatnich latach neuronauka zwróciła uwagę ludzi procesy poznawcze stosowane w zdobywaniu wiedzy .

W tym artykule zobaczymy, co badania skoncentrowane na mózgu mówią nam o tym, jak nauczyć się uczyć.

  • Powiązany artykuł: "13 rodzajów nauki: czym one są?"

Jak uczy się ludzki mózg?

Neuroscience mówi nam, że mózg nie uczy się przez powtarzanie , ale informacje są skonsolidowane "robienie", przenoszenie, tworzenie, ekscytowanie nas. Kora jest narządem motorycznym, a dziecko wymaga zabawy i ruchu, aby odkryć, odkryć, a zatem nauczyć się. Podobnie, lepiej konsolidujemy informacje, gdy odnosimy się do innych i istnieje emocjonalna implikacja. Jak powiedział Jan Amos Comenius; "Wszystko, co w momencie uczenia się wytwarza treści, wzmacnia pamięć".


Edukacja powinna mieć na celu promowanie najlepszych z każdej osoby, pomagając nam być bardziej kreatywnym, wkładając pasję i duszę w to, co robimy i rozwijać się społecznie i emocjonalnie , W tym celu ważne jest, aby zarówno nauczyciele, jak i rodziny wzięli pod uwagę następujące kwestie.

1. Znajomość mózgu

Poznaj i zrozum funkcjonowanie różnych struktur korowych, które działają w procesie uczenia się , pomoże rodzicom i nauczycielom w jak najlepszym wspieraniu naszych dzieci i uczniów.

Nauczenie ich odpoczynku podczas nauki co 15-20 minut, aby wykonać ćwiczenia Brain Gym lub aktywność o określonej intensywności fizycznej przez 5 minut, pomoże im przywrócić ich system uwagi. Ponadto ostatnie badania mózgu odzwierciedlają to, że uwzględnienie dynamiki, takiej jak uważność lub joga w klasie, zwiększa wiele czynników związanych z tak zwanymi funkcjami wykonawczymi. Te ostatnie są odpowiedzialne za podstawowe systemy poznawcze dla szkoły, takie jak uwaga, samokontrola, pamięć robocza lub elastyczność poznawcza między innymi.


  • Możesz być zainteresowany: "Części ludzkiego mózgu (i funkcje)"

2. Współpraca

Istotne jest, aby mieć wizję pracy zespołowej między szkołą a rodziną. Umożliwianie kontaktów między nauczycielami i rodzicami poprzez spotkania lub kawiarnie, może promować bardziej płynną komunikację i promować głębszą wiedzę studentów. Innym interesującym aspektem może być poleganie na członkach rodziny jako facylitatorach lub kolaborantach w ramach dynamiki klasy i może stać się doskonałym źródłem dla nauczycieli.

W ramach zajęć ta współpraca może być również możliwa dla studentów , dzięki wsparciu drugiej. Stwórz "towarzyszy podróży", w których dwaj faceci nawiązują do siebie nawzajem, poruszając tematy takie jak wskazywanie porządku obrad lub zabieranie materiału do domu.

3. Motywacja

Stworzenie w nich iskierki ciekawości jest czymś ważnym, aby mogli zacząć działać i utrzymać zainteresowanie. Pozwól im zrozumieć, dlaczego uczą się tego, czego się uczą , jakie implikacje macie na co dzień, i do tego, aby używać kontekstualnego uczenia się, z praktykami w laboratorium, na świeżym powietrzu lub z ośrodkami zainteresowania, które rozbudzają wasze pragnienie uczenia się. Wspieranie nauki za pomocą materiałów audiowizualnych, filmów dokumentalnych, wycieczek i gier, będzie zachęcać do entuzjazmu i chęci uczenia się.


4. Połączenie

Połącz się z naszym dzieckiem lub uczniem to jest podstawa dla nich, aby czuć się bezpiecznie na drodze do ich formowania. Będąc w stanie je zobaczyć, poczuć je, zrozumieć je, ułatwi im towarzyszyć im na polu akademickim. Jeśli mamy dziecko, które ma trudności i sprawiamy, że widzi, że rozumiemy, jak on się czuje, uspokajamy go i odczuwamy jego dyskomfort, pomoże mu to uzyskać sens i łatwiej mu będzie zaufać samemu sobie, z naszą pomocą.

Przykład

Zastosujemy wszystkie te wskazówki do praktycznego przypadku.

Ander jest 10-letnim chłopcem, u którego zdiagnozowano ADHD. Idź do naszego gabinetu Vitaliza, ponieważ rodzina mówi, że w szkole jest wiele problemów, aby zachować spokój, nawet przeszkadzając kolegom. Nigdy nie wskazuje zadań w porządku obrad i zapomina o połowie materiału , Wszystko to generuje ciągłe wymówki w domu i szkole, negatywnie wpływając na motywację do pójścia do szkoły i nastrój.

Chłopcy tacy jak Ander, są często źle rozumianymi dziećmi, zaliczanymi do kategorii leniwych, nieświadomych lub niszczących. Ważne jest, aby zrozumieć, że te dzieci są regulowane przez ruch i że potrzebują go, aby się uspokoić.Czasem podejmują prawdziwe wysiłki, aby pozostać cicho i spokojnie, ale gdy tego nie robią, odczuwają wielką frustrację .

Pozwolenie im na ruch dostosowany do klasy, takie jak wysłanie ich do sekretariatu z niektórych materiałów, co czyni je odpowiedzialnymi za dystrybucję książek lub pozwolenie im na uporządkowanie czytelni podczas sesji dydaktycznej, może być dobrym rozwiązaniem dla tych dzieci do przeprowadzenia ruchu, który oni potrzebują. Współpracuj między rodziną i szkołą, aby mieć te same wytyczne w obu środowiskach, a w klasie Ander ma towarzysza podróży, w którym zarówno przegląd porządku obrad pod koniec dnia, pomoże lepiej zorganizować i zorganizować.

Generuj dynamikę w klasie które wymagają udziału Andera i jego współpracowników, pracując nad wybranymi przez nich projektami. Połączenie tych sesji z filmami, eksperymentami i grami ułatwi wydłużenie okresów uwagi tych dzieci. Jeśli dodatkowo dziecko to zrozumie nauczyciela i jego rodzinę, to kiedy popełni błąd, postawi się na swoim miejscu, połączy się ze stanem emocjonalnym, w którym żyje i pomoże mu przekierować swoje energie, doprowadzi do Andera i wielu innych On może mieć obiecującą przyszłość.


Autor: Anabel de la Cruz Psycholog-Neuropsycholog, specjalizująca się w psychologii okołoporodowej na Witalizie.

Bibliografia:

  • Bona, C. (2015) Nowa edukacja. PLAZA i JANES EDITORES
  • Cortés, C. (2017) Spójrz na mnie, poczuj mnie. Strategie naprawy przywiązania u dzieci poprzez EMDR. Bilbao: Desclée de Brouwer.
  • Guillén, J.C. (2015). Neuroedukacja w klasie: od teorii do praktyki. Hiszpania: Amazon.
  • Siegel, D. (2007) Rozwijający się umysł. W jaki sposób relacje i mózg wchodzą w interakcje, aby modelować nasze bycie. Bilbao: Desclée de Brouwer.
  • Siegel, D. (2012) Mózg dziecka. Barcelona: Alba Editorial.

Perspektywy nauk o mózgu, Jerzy Vetulani (Grudzień 2022).


Podobne Artykuły